Fragment uit Rotmannetje (Prinses Pandora cd2 – Lieveheerslokje en Rotmannetje)

Het was de sleutel!
Gauw stak hij hem in het sleutelgat en draaide hem om, toen deed hij de deksel open en zag dat het schatkistje leeg was...
Teleurgesteld liet hij zijn hoofd hangen en deed zijn lantaarn uit. Plotseling schoot er een fontein van sterke lichtstralen uit het kistje. Jim kneep zijn ogen tot spleetjes, zo fel was het schijnsel. Dit bleef onder luid geknetter doorgaan en uiteindelijk kwam het tot stilstand. In het voortdurende schijnsel kwam een klein mannetje tevoorschijn wat Jim strak aankeek.
Jim was zich lam geschrokken maar al snel won zijn nieuwsgierigheid het van zijn angst en vroeg; ‘Wie ben jij?’
Even bleef het stil terwijl het mannetje indringend naar Jim bleef staren.
Het mannetje zag er trouwens erg vreemd uit; hij had een knalrode glanzende cape aan en lange gitzwarte haren die in stekels recht van zijn hoofd afstonden. Verder had hij aan zijn voeten knalpaarse laarzen met hele grote punten aan de voorkant. Maar wat het meest de aandacht trok waren zijn ogen; die waren de hele tijd wijd open alsof hij verbaasd was.
Maar dat was helemaal niet zo want hij had voortdurend een brede lach op zijn gezicht alsof hij Jim uitlachtte, en dat was ook zo; ‘Nou, hier ben ik dan, je hebt eindelijk je zin, je hebt me bevrijd!’, zei het rare mannetje.
‘Uh, ja.’, zei Jim; ‘Maar wie ben je eigenlijk en wat...’
‘Ho ho, niet zo snel, ik ben hier gewoon en ik heet Roderman. Ik kom je hele leven veranderen.’
Nou, daar had Jim wel oren naar, die dacht dat die Roderman een soort fee uit een sprookje was die alles beter ging maken.
De volgende ochtend werd Jim wakker en terwijl hij zich uitrekte vroeg hij zich af of hij alles gedroomd had. Hij keek onder zijn bed en jawel, het kistje was er nog en stond er heel stilletjes bij...
Opeens hoorde hij zijn vader vanuit de keuken een schreeuw geven. Wat was er aan de hand?

0 Bestel Lieveheerslokje & rotmannetje.